1. What is your name : Nhin
2. A four Letter Word : Naff
3. A boy's Name : Nicholas
4. A girl's Name : Nancy
5. An occupation : Nurse
6. A color : Navy
7. Something you'll wear : Necklace
8. A food : Noodles
9. Something found in the bathroom : Napkin
10. A place : Northern Shan State
11. A reason for being late : Nothing Special
12. Something you'd shout : No...ohh.......ohhhhh
13. A movie title : Night of the shooting stars
14. Something you drink : Nutty Strawberry
15. A musical group : Nine Night
16. An animal : Needle Fish
17. A street name : National Road No. 9
18. A type of car : Nissan
19. The title of a song : Ngar ye` lamin
20. A verb : N A S A
ကိုဂ်ဴလိုင္ Tag တာကိုေရးလိုက္ပါပီ။
N for Nhin Pwint
Welcome back!
Welcome back!!!
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ႏွုတ္ဆက္လိုက္တယ္။
ဘေလာ့ကိုျပစ္ထားတာ အေတာ္ၾကာသြားေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို ဘာကိုစေျပာျပီး စေရးရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကုိယ္ျပန္လာတာ ရန္ျဖစ္ျပီးမေခၚမေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လမ္းမွာပက္တင္းတိုးမိသလိုလို ရွိဳးတိုးရွန္းတမ္းၾကီးျဖစ္ေနပါလား....
စာေရးတာေတြလည္း ေျပာက္ေတာက္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ကင္ညာေရာက္ေနတုန္းက ေရးတဲ့ ကင္ညာေရာက္အေတြ႔အၾကံဳကို ဆက္လညး္မေရးႏိုင္တဲ့ အျပင္ အဆံုးလည္းမသတ္ႏိုင္ဘူး။ ဘေလာ့ကိုလာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို မေလးစားရာက်သလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးအားမရျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ေနာင္ကိုသတိထားရမယ္။ စာဆက္မေရးႏိုင္တဲ့အျပင္ ခြင့္ကိုထင္ထားတာထက္ ၂လေလာက္ေစာျပီး ရံုးကစိတ္ေကာငး္ေစတနာမ်ားစြာနဲ႔ ေပးလိုက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ၁လခြဲေလာက္ ေနပလုိက္တယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာ စိတ္ရွဳပ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ရံုးက မေခၚမခ်င္း သီတင္းကြ်တ္ျပီးေလာက္တဲ့အထိ ရန္ကုန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနဦးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ခရီးေတြထြက္ျဖစ္တယ္ ဘေလာ့ဂါအဖြဲ႔နဲ႔ ျပည္သြားတယ္၊ လားရွိဳးကိုအလည္သြားရင္း အခ်စ္ဆံုးငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လားရွိဳး၊ မူစယ္၊ ေရႊလီေရာက္တယ္။ ခရီးထြက္ရျပီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ခ်မး္သာသြားတယ္။ ေနရင္းေနရင္းနဲ႔ ၁လခြဲေလာက္ၾကာလာေတာ့ လူကမရေတာ့ဘူး လုပ္စရာ ကိုင္စရာမရွိေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတယ္၊ အဲ့တာနဲ႔ စက္တင္ဘာလကုန္ေလာက္က်ရင္ ျပန္မယ္ေတာ့ဆုိျပီး ရံုးကိုေျပာမယ္ဆိုျပီး ေမးလ္ကိုလာစစ္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာကလည္း Idle ျဖစ္ေနတာ ၁လေက်ာ္သြားျပီ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလည္းဆုိျပီး ေမးလ္ပို႔ထားတယ္။ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ လဆန္းတာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ေျပာလုိက္တယ္။ အေမေတာ့ ေရာက္ေတာင္လာမွ သီတင္းကြ်တ္ျပီးတဲ့အထိ ေနေစခ်င္ျပီး၊ အစ္မက သူတုိ႔ မိသားစုအိမ္ေျပာင္းတာကို အိမ္အသစ္မွာ သံုးေလးရက္လိုက္ေနေစခ်င္တယ္။ စိတ္ေတာ့သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္လိုမွ ဆက္ျပီးမေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ၁ရက္ေန႔ပဲ ျပန္လာလိုက္တယ္။
အစီအစဥ္အရ ကေမာၻဒီးယားကိုျပန္လာရမယ္ေပ့ါ။ လာခါနီးေလယာဥ္လက္မွတ္ထုတ္ခါနီးဆဲဆဲမွာပဲ ရံုးကအေလာတၾကီးနဲ႔ ဖုန္းဆက္တယ္ လက္မွတ္ကိုမထုတ္ေသးနဲ႔.. ေတာင္အာဖရိကကိုသြားရမယ္....Visa ေလွ်ာက္ဖို႔ ပတ္စပို႔စ္ေကာ္ပီပုိ႔လာပါတဲ့။ ၾကားၾကားျခင္းေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွုပ္သြားတယ္... ဟုတ္တယ္ေလ..ကေမာၻဒီးယားကို သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မလုပ္ရမယ့္ ကိစၥေတြက အားလံုးစီစဥ္ထားျပီးသားေတြ.....ခုေတာ့ တစ္လြဲေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မယ္။
ေတာင္အာဖရိကကိုသြားဖို႔ ပတ္စပုိ႔စ္သက္တမ္းကမေလာက္ေတာ့ဘူး။ ရန္ကုန္က ရံုးကနားေတြမွာ သြားမလုပ္ခ်င္လို႔ သက္တမ္းမတိုးပဲ ဒီကုိလာတုိးမယ္ဆိုတာက အစီအစဥ္ ၁။ ျပီးေတာ့ ကေမာၻဒီးယားဗီဇာလည္း ရွိေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း.....။
အစီအစဥ္ ၂ က ကြ်န္မလက္ေတာ့ အေျခအေနေတာ္ေတာ္ဆိုးေနျပီး ဆားဗစ္စင္တာပို႔ဖို႔ အရမ္းလိုအပ္ေနတယ္။ ဒီမွာျပမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္မွာမွ မျပပဲထားခဲ့တယ္။ (notebook ကို netbook နဲ႔လွဲခ်င္တယ္)
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ရံုးကိုသေဘာေပါက္ေအာင္ေျပာျပလိုက္တယ္ အခ်ိန္ရွားပါးမွဳ.ေၾကာင့္ ရံုးရဲ့သေဘာတူညီခ်က္ရတယ္၊ ကမာၻဒီးယားကမွာ ပတ္စပုိ႔စ္သက္တမ္းတိုးျပီး ေတာင္အာဖရိကသြားဖို႔ စီစဥ္ရမယ္။ ေတာင္အာဖရိက မေရာက္မခ်င္း ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္ရွဳပ္ဦးမယ္။ ဒီၾကားထဲ အစီအစဥ္ကေျပာင္းဦးမလားမသိဘူး။ ဒီႏွစ္က ဘာႏွစ္မို႔လို႔လည္း မသိဘူး.. ထြက္လိုက္ရတဲ့ ခရီး...စီးလိုက္ရတဲ့ ေလယာဥ္........ ။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ခရီးထြက္ေနရတာ ၾကိဳက္တယ္။ မွဲ႔က ေျခဖ၀ါးမွာမဟုတ္ဘူး ... ေျခဖမိုးေဘးနားမွာပါ ..... =)
ခုကစျပီး စာေတြကိုျပန္ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္။ ခုမွတကယ္ခံစားမိတယ္ ဘေလာ့ကကိုယ့္ရဲ့ ရင္ထဲက စကားလံုးေတြကို ေျပာဖို႔ အေကာင္းဆံုးလူ၊ ေျပာလိုက္တဲ့စကားေတြ၊ ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္အေပးဆံုးလူ... အဲ့လူကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဂရုမစိုက္ပဲျပစ္ထားမိတယ္၊ ခုကစျပီး အရင္ကထက္ပိုျပီး ဂရုစိုက္ရမယ္ ............ း)
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ႏွုတ္ဆက္လိုက္တယ္။
ဘေလာ့ကိုျပစ္ထားတာ အေတာ္ၾကာသြားေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို ဘာကိုစေျပာျပီး စေရးရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘေလာ့ကို ကုိယ္ျပန္လာတာ ရန္ျဖစ္ျပီးမေခၚမေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လမ္းမွာပက္တင္းတိုးမိသလိုလို ရွိဳးတိုးရွန္းတမ္းၾကီးျဖစ္ေနပါလား....
စာေရးတာေတြလည္း ေျပာက္ေတာက္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ကင္ညာေရာက္ေနတုန္းက ေရးတဲ့ ကင္ညာေရာက္အေတြ႔အၾကံဳကို ဆက္လညး္မေရးႏိုင္တဲ့ အျပင္ အဆံုးလည္းမသတ္ႏိုင္ဘူး။ ဘေလာ့ကိုလာဖတ္ၾကတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို မေလးစားရာက်သလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးအားမရျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ေနာင္ကိုသတိထားရမယ္။ စာဆက္မေရးႏိုင္တဲ့အျပင္ ခြင့္ကိုထင္ထားတာထက္ ၂လေလာက္ေစာျပီး ရံုးကစိတ္ေကာငး္ေစတနာမ်ားစြာနဲ႔ ေပးလိုက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ၁လခြဲေလာက္ ေနပလုိက္တယ္။
ဒီႏွစ္ထဲမွာ စိတ္ရွဳပ္စရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ရံုးက မေခၚမခ်င္း သီတင္းကြ်တ္ျပီးေလာက္တဲ့အထိ ရန္ကုန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနဦးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း ခရီးေတြထြက္ျဖစ္တယ္ ဘေလာ့ဂါအဖြဲ႔နဲ႔ ျပည္သြားတယ္၊ လားရွိဳးကိုအလည္သြားရင္း အခ်စ္ဆံုးငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လားရွိဳး၊ မူစယ္၊ ေရႊလီေရာက္တယ္။ ခရီးထြက္ရျပီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ခ်မး္သာသြားတယ္။ ေနရင္းေနရင္းနဲ႔ ၁လခြဲေလာက္ၾကာလာေတာ့ လူကမရေတာ့ဘူး လုပ္စရာ ကိုင္စရာမရွိေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတယ္၊ အဲ့တာနဲ႔ စက္တင္ဘာလကုန္ေလာက္က်ရင္ ျပန္မယ္ေတာ့ဆုိျပီး ရံုးကိုေျပာမယ္ဆိုျပီး ေမးလ္ကိုလာစစ္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာကလည္း Idle ျဖစ္ေနတာ ၁လေက်ာ္သြားျပီ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလည္းဆုိျပီး ေမးလ္ပို႔ထားတယ္။ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ လဆန္းတာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႔ေျပာလုိက္တယ္။ အေမေတာ့ ေရာက္ေတာင္လာမွ သီတင္းကြ်တ္ျပီးတဲ့အထိ ေနေစခ်င္ျပီး၊ အစ္မက သူတုိ႔ မိသားစုအိမ္ေျပာင္းတာကို အိမ္အသစ္မွာ သံုးေလးရက္လိုက္ေနေစခ်င္တယ္။ စိတ္ေတာ့သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ရန္ကုန္မွာ ဘယ္လိုမွ ဆက္ျပီးမေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ၁ရက္ေန႔ပဲ ျပန္လာလိုက္တယ္။
အစီအစဥ္အရ ကေမာၻဒီးယားကိုျပန္လာရမယ္ေပ့ါ။ လာခါနီးေလယာဥ္လက္မွတ္ထုတ္ခါနီးဆဲဆဲမွာပဲ ရံုးကအေလာတၾကီးနဲ႔ ဖုန္းဆက္တယ္ လက္မွတ္ကိုမထုတ္ေသးနဲ႔.. ေတာင္အာဖရိကကိုသြားရမယ္....Visa ေလွ်ာက္ဖို႔ ပတ္စပို႔စ္ေကာ္ပီပုိ႔လာပါတဲ့။ ၾကားၾကားျခင္းေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွုပ္သြားတယ္... ဟုတ္တယ္ေလ..ကေမာၻဒီးယားကို သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မလုပ္ရမယ့္ ကိစၥေတြက အားလံုးစီစဥ္ထားျပီးသားေတြ.....ခုေတာ့ တစ္လြဲေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မယ္။
ေတာင္အာဖရိကကိုသြားဖို႔ ပတ္စပုိ႔စ္သက္တမ္းကမေလာက္ေတာ့ဘူး။ ရန္ကုန္က ရံုးကနားေတြမွာ သြားမလုပ္ခ်င္လို႔ သက္တမ္းမတိုးပဲ ဒီကုိလာတုိးမယ္ဆိုတာက အစီအစဥ္ ၁။ ျပီးေတာ့ ကေမာၻဒီးယားဗီဇာလည္း ရွိေနေသးတာက တစ္ေၾကာင္း.....။
အစီအစဥ္ ၂ က ကြ်န္မလက္ေတာ့ အေျခအေနေတာ္ေတာ္ဆိုးေနျပီး ဆားဗစ္စင္တာပို႔ဖို႔ အရမ္းလိုအပ္ေနတယ္။ ဒီမွာျပမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္မွာမွ မျပပဲထားခဲ့တယ္။ (notebook ကို netbook နဲ႔လွဲခ်င္တယ္)
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ရံုးကိုသေဘာေပါက္ေအာင္ေျပာျပလိုက္တယ္ အခ်ိန္ရွားပါးမွဳ.ေၾကာင့္ ရံုးရဲ့သေဘာတူညီခ်က္ရတယ္၊ ကမာၻဒီးယားကမွာ ပတ္စပုိ႔စ္သက္တမ္းတိုးျပီး ေတာင္အာဖရိကသြားဖို႔ စီစဥ္ရမယ္။ ေတာင္အာဖရိက မေရာက္မခ်င္း ဒီရက္ပိုင္း အလုပ္ရွဳပ္ဦးမယ္။ ဒီၾကားထဲ အစီအစဥ္ကေျပာင္းဦးမလားမသိဘူး။ ဒီႏွစ္က ဘာႏွစ္မို႔လို႔လည္း မသိဘူး.. ထြက္လိုက္ရတဲ့ ခရီး...စီးလိုက္ရတဲ့ ေလယာဥ္........ ။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ခရီးထြက္ေနရတာ ၾကိဳက္တယ္။ မွဲ႔က ေျခဖ၀ါးမွာမဟုတ္ဘူး ... ေျခဖမိုးေဘးနားမွာပါ ..... =)
ခုကစျပီး စာေတြကိုျပန္ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္။ ခုမွတကယ္ခံစားမိတယ္ ဘေလာ့ကကိုယ့္ရဲ့ ရင္ထဲက စကားလံုးေတြကို ေျပာဖို႔ အေကာင္းဆံုးလူ၊ ေျပာလိုက္တဲ့စကားေတြ၊ ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို နားလည္အေပးဆံုးလူ... အဲ့လူကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဂရုမစိုက္ပဲျပစ္ထားမိတယ္၊ ခုကစျပီး အရင္ကထက္ပိုျပီး ဂရုစိုက္ရမယ္ ............ း)
ကင္ညာမွ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား - ၁
Pirates Club ဘုတ္
အပန္းေျဖလာတဲ့လူေတြ
ကုလားအုတ္
ပင္လယ္ထဲက အမည္းစက္ေတြက ေရကစားေနတဲ့လူေတြ
ေရက်ခ်ိန္ဆိုေတာ့ ေသာင္ျပင္က အက်ယ္ၾကီးး
ဒါလည္းေသာင္ျပင္ရုံးပိတ္လို႔ ဘယ္မ်ားသြားစရာရွိသလဲဆုိရင္ အားလံုးက တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္းကိုေျဖၾကတယ္ ကမ္းေျခတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ကမ္းေျခကလြဲပီး တစ္ျခားသြားစရာေနရာလည္းမရွိဘူး။ ေယာက်္ားေလးေတြအတြက္က ဘယ္ေနရာမဆို သြားစရာေနရာေတြကေပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ မိန္းကေလးျဖစ္ရတာ စိတ္တုိတယ္။ ေယာက်္ားေလးျဖစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဆို ေယာက်ာ္းေလးေတြလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ထသြားလိုက္ရံုပဲ။ ခုေတာ့ မိန္းကေလးဆိုေတာ့က ေၾကာက္တယ္ :P ။ လူမည္းေတြက သေဘာလည္းေကာင္းတယ္ ေဖာ္လည္းေဖာ္ေရြတယ္။ ဘာမွလည္းမဆိုင္ဘူး .. :D
ကြ်န္မေနတဲ့ေနရာကေန ကမ္းေျခကိုသြားမယ္ဆို မိနစ္၂၀ေလာက္ကားေမာင္းရင္ေရာက္ပီ။ ဒါက Nyali Beach လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားျပည္သူေတြအပန္းေျဖ၊ ေရကစားတဲ့ ကမ္းေျခ။ ေခ်ာင္းသာကမး္ေျခမွာဆိုရင္ ႏြားလွည္းနဲ႔ ျမင္းေတြ အေပ်ာ္စီးဖို႔ရွိတယ္။ ဒီမွာၾကေတာ့ ကုလားအုတ္ ရွိတယ္။ တစ္ခါစီး 50/-Shillings ေပးရတယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့ စီးေနၾကတယ္ အထူးသျဖင့္ကေလးေတြေပ့ါ။ စေန၊ တနဂၤေႏြရံုးပိတ္ရက္ဆို လူေတြပိုမ်ားတယ္ ကမ္းေျခမွာအျပည့္။ ပထမတစ္ေခါက္ေရာက္တုန္းက ဒီေရတက္ေနတာနဲ႔ၾကံဳေတာ့ သိပ္မလွဘူး။ ဒုတိယေခါက္က်ေတာ့ ေရက်ေနေတာ့ ကမ္းေျခၾကီးက တစ္ေျမာ္တစ္ေခၚ အရမ္းကိုလွတယ္။ ေရကလည္း စိမ္းျပာေနတာပဲ။ အရမ္းလွေတာ့ ေရာက္တာနဲ႔မေနႏိုင္ဘူး ဖိနပ္ကိုခြ်တ္၊ ကိုယ့္ဖိနပ္ကိုဆြဲျပီး ေျပးေတာ့တယ္။ ကြ်န္မ ပင္လယ္ၾကိဳက္တယ္။ ေရာက္ဖူးသမွ် ကမ္းေျခထဲမွာဆို ကေမာၻဒီးယားကမ္းေျခက မလွဆံုးပဲ သဲေသာင္ျပင္ကအရမး္ကိုက်ဥ္းျပီး ေရကသိပ္မသန္႔ဘူး။ ဒီက ကမ္းေျခလည္း သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရွိတယ္။ ေသာင္ျပင္မွာ မည္းမည္း မည္းမည္းနဲ႔ အလွကုိပ်က္တယ္။
ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကလပ္ေတြရွိတယ္။အဲ့မွာ Pirates Club တစ္ခုရွိတယ္ ေရာက္တုိင္း အဲ့မွာထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္လည္း ဒီေဂ်ေတြဖြင့္တာပဲ လူမည္းေတြကသိတဲ့အတိုင္းပဲ သီခ်င္းသံၾကားရင္ ခႏၵာကိုယ္ လွဳပ္လွဳပ္နဲ႔ကျပီ။ ေန႔ခင္းလည္း ကတဲ့သူက၊ ေဖ်ာ္ရည္ယာမကသံုးေဆာင္တဲ့သူက သံုးေဆာင္၊ ဘိယိယက္ထိုးတဲ့သူကထိုး။ ကြ်န္မေတာင္ တစ္ပြဲ၀င္ထိုးလိုက္ေသးတယ္။ တစ္ပြဲထိုးရင္ 200/-Shillings။ ( 1 US$=72Shillings ) ေပးရတယ္။
ဒါက အမ်ားျပည္သူေရကစားတဲ့ကမ္းေျခ။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီကဟုိတယ္လုပ္ငန္းအမ်ားစုက ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာပဲရွိတယ္။ ႏိုင္ငံျခားခရီးသည္ေတြကေတာ့ သူတို႔တည္းတဲ့ ဟိုတယ္က ကမ္းေျခတစ္၀ိုက္မွာပဲေရကစားၾကတယ္။ လူမရွဳပ္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး အပန္းေျဖလို႔ရတယ္။ ဒီခုခ်ိန္က ခရီးသြားရာသီမဟုတ္လို႔ ကမာၻလည့္ခရီးသည္ေတြ ျငိမ္သက္ေနၾကတယ္။ ခရစၥမတ္ေလာက္ဆို လူေတြအရမ္းမ်ားတယ္ေျပာတယ္။
ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ဒါက ေရကစားတဲ့ကမး္ေျခမဟုတ္ဘူး။ ေလညွင္းထြက္ခံတဲ့ ကမ္းနားေျပာရမလား၊ ကမ္းပါးေျပာရမလား၊ ကမ္းရိုးတန္းေျပာရမလား..... အဲ့မွာဆိုရင္ ညေနပိုင္း ၄ နာရီကေန မိုးမခ်ဳပ္ခင္ထိ လူေတြစည္ကားေနတာပဲ။ အဲ့ကကို Floria လို႔ေခၚၾကတယ္။ ကြ်န္မေရာက္တုန္းက ဘာလို႔အဲ့ကမး္ပါးကို Floria လို႔ေခၚပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားေနတာ။ လတ္ဆတ္သပ္ေတာ့ Floria ဆိုတာက အဲ့နားမွာရွိတဲ့ ကာစီႏိုရံုကို၊ အဲ့တာေၾကာင့္ လူေတြက အလြယ္တကူပဲ Floria လို႔ေခၚၾကတယ္။ အဲ့ကရွဴခင္းလည္း အရမး္လွတယ္။ ေရာက္တုန္းက ဖုန္းယူမသြားလို႔ ပံုမရိုက္ခဲ့ရဘူး။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္သြားမွ ပံုေတြရိုက္ခဲ့ပီး တင္ဦးမယ္။
တစ္ခု အဲ့မွာ စံုတြဲေတြမ်ားတယ္။ ေနာက္က်လည္း ကိုယ္တုိင္လည္း စံုတြဲသြားခုတ္ဦးမွ ဟတ္ဟတ္ :)
ကြ်န္မေနတဲ့ေနရာကေန ကမ္းေျခကိုသြားမယ္ဆို မိနစ္၂၀ေလာက္ကားေမာင္းရင္ေရာက္ပီ။ ဒါက Nyali Beach လို႔ေခၚတဲ့ အမ်ားျပည္သူေတြအပန္းေျဖ၊ ေရကစားတဲ့ ကမ္းေျခ။ ေခ်ာင္းသာကမး္ေျခမွာဆိုရင္ ႏြားလွည္းနဲ႔ ျမင္းေတြ အေပ်ာ္စီးဖို႔ရွိတယ္။ ဒီမွာၾကေတာ့ ကုလားအုတ္ ရွိတယ္။ တစ္ခါစီး 50/-Shillings ေပးရတယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့ စီးေနၾကတယ္ အထူးသျဖင့္ကေလးေတြေပ့ါ။ စေန၊ တနဂၤေႏြရံုးပိတ္ရက္ဆို လူေတြပိုမ်ားတယ္ ကမ္းေျခမွာအျပည့္။ ပထမတစ္ေခါက္ေရာက္တုန္းက ဒီေရတက္ေနတာနဲ႔ၾကံဳေတာ့ သိပ္မလွဘူး။ ဒုတိယေခါက္က်ေတာ့ ေရက်ေနေတာ့ ကမ္းေျခၾကီးက တစ္ေျမာ္တစ္ေခၚ အရမ္းကိုလွတယ္။ ေရကလည္း စိမ္းျပာေနတာပဲ။ အရမ္းလွေတာ့ ေရာက္တာနဲ႔မေနႏိုင္ဘူး ဖိနပ္ကိုခြ်တ္၊ ကိုယ့္ဖိနပ္ကိုဆြဲျပီး ေျပးေတာ့တယ္။ ကြ်န္မ ပင္လယ္ၾကိဳက္တယ္။ ေရာက္ဖူးသမွ် ကမ္းေျခထဲမွာဆို ကေမာၻဒီးယားကမ္းေျခက မလွဆံုးပဲ သဲေသာင္ျပင္ကအရမး္ကိုက်ဥ္းျပီး ေရကသိပ္မသန္႔ဘူး။ ဒီက ကမ္းေျခလည္း သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြရွိတယ္။ ေသာင္ျပင္မွာ မည္းမည္း မည္းမည္းနဲ႔ အလွကုိပ်က္တယ္။
ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကလပ္ေတြရွိတယ္။အဲ့မွာ Pirates Club တစ္ခုရွိတယ္ ေရာက္တုိင္း အဲ့မွာထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္လည္း ဒီေဂ်ေတြဖြင့္တာပဲ လူမည္းေတြကသိတဲ့အတိုင္းပဲ သီခ်င္းသံၾကားရင္ ခႏၵာကိုယ္ လွဳပ္လွဳပ္နဲ႔ကျပီ။ ေန႔ခင္းလည္း ကတဲ့သူက၊ ေဖ်ာ္ရည္ယာမကသံုးေဆာင္တဲ့သူက သံုးေဆာင္၊ ဘိယိယက္ထိုးတဲ့သူကထိုး။ ကြ်န္မေတာင္ တစ္ပြဲ၀င္ထိုးလိုက္ေသးတယ္။ တစ္ပြဲထိုးရင္ 200/-Shillings။ ( 1 US$=72Shillings ) ေပးရတယ္။
ဒါက အမ်ားျပည္သူေရကစားတဲ့ကမ္းေျခ။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီကဟုိတယ္လုပ္ငန္းအမ်ားစုက ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာပဲရွိတယ္။ ႏိုင္ငံျခားခရီးသည္ေတြကေတာ့ သူတို႔တည္းတဲ့ ဟိုတယ္က ကမ္းေျခတစ္၀ိုက္မွာပဲေရကစားၾကတယ္။ လူမရွဳပ္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆး အပန္းေျဖလို႔ရတယ္။ ဒီခုခ်ိန္က ခရီးသြားရာသီမဟုတ္လို႔ ကမာၻလည့္ခရီးသည္ေတြ ျငိမ္သက္ေနၾကတယ္။ ခရစၥမတ္ေလာက္ဆို လူေတြအရမ္းမ်ားတယ္ေျပာတယ္။
ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္ ဒါက ေရကစားတဲ့ကမး္ေျခမဟုတ္ဘူး။ ေလညွင္းထြက္ခံတဲ့ ကမ္းနားေျပာရမလား၊ ကမ္းပါးေျပာရမလား၊ ကမ္းရိုးတန္းေျပာရမလား..... အဲ့မွာဆိုရင္ ညေနပိုင္း ၄ နာရီကေန မိုးမခ်ဳပ္ခင္ထိ လူေတြစည္ကားေနတာပဲ။ အဲ့ကကို Floria လို႔ေခၚၾကတယ္။ ကြ်န္မေရာက္တုန္းက ဘာလို႔အဲ့ကမး္ပါးကို Floria လို႔ေခၚပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားေနတာ။ လတ္ဆတ္သပ္ေတာ့ Floria ဆိုတာက အဲ့နားမွာရွိတဲ့ ကာစီႏိုရံုကို၊ အဲ့တာေၾကာင့္ လူေတြက အလြယ္တကူပဲ Floria လို႔ေခၚၾကတယ္။ အဲ့ကရွဴခင္းလည္း အရမး္လွတယ္။ ေရာက္တုန္းက ဖုန္းယူမသြားလို႔ ပံုမရိုက္ခဲ့ရဘူး။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္သြားမွ ပံုေတြရိုက္ခဲ့ပီး တင္ဦးမယ္။
တစ္ခု အဲ့မွာ စံုတြဲေတြမ်ားတယ္။ ေနာက္က်လည္း ကိုယ္တုိင္လည္း စံုတြဲသြားခုတ္ဦးမွ ဟတ္ဟတ္ :)
ကင္ညာသို႔ေရာက္ရွိျခင္း
( ေလဆိပ္မွာ လူရိုင္းရုပ္ပံုေတြ႔လုိ႔ အမွတ္တရရိုက္ထားလိုက္တာ )ဒီေန႔ ကင္ညာကိုေရာက္တာ ၁လတင္းတင္းျပည့္ေပ့ါ။ အားလုံးေခ်ာေမာစြာျဖင့္ ကင္ညာကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းေလဆိပ္မွာ Transit လုပ္တုန္းေတာ့ ဗီဇာမပါလို႔ ထိုင္းမမကရစ္ျပီး ထိုင္ေစာင့္ခိုင္းတာ ၂နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲ့ဒီထိုင္းမမက မေပးခ်င္ ေပးခ်င္ပံုနဲ႔ ျဖတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ လူမည္းေတြကို အဲ့ကေနစေတြ႔တာပါပဲ။ :P
ျမိဳ.ေတာ္ Nairobi ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ Domestic Airline ေျပာင္းဖို႔ရာ Immigration မွာဗီဇာယူဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာပံုစံျဖည့္ျပီး တန္းစီေစာင့္ေနတယ္။ ဗီဇာမရမွာစိုးလို႔ ရင္တစ္ထိတ္ထိတ္နဲ႔ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လာေရာ ဟဲလိုဆိုျပီး ပိတ္စပို႔စာအုပ္လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ လူၾကီးက ဘယ္ႏိုင္ငံကလည္းေမးေတာ့ ျမန္မာလို႔ေျဖလိုက္တယ္။ လူၾကီးက ဘာမွမေျပာပဲ စာအုပ္ကို ဟုိလွန္ၾကည့္ ဒီလွန္ၾကည့္၊ ျပီးေတာ့ သူ႔ Record ထဲကိုလွန္ၾကည့္လိုက္ အေပၚၾကည့္လိုက္ ေအာက္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အင္းး စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္လိုက္ျပီ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲလို႔။ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ လူၾကီးက စာအုပ္နဲ႔ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ျပန္ေပးျပီး အခန္းတစ္ခန္းကို ညႊန္ျပလိုက္တယ္ အဲ့ကိုသြားတဲ့။ ဘာလုိ႔လဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ သူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို မသိဘူးတဲ့ အဲ့အခန္းကိုသြားေမးပါတဲ့ ျပီးဒီျပန္လာခဲ့တဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ငိုခ်င္သြားတာပဲ.. တကယ္ေတာ့မငိုပါဘူး စိတ္ကို တင္းျပီး ဒီထိေတာင္ေရာက္လာပီပဲ ဘာျဖစ္လဲကြ ဆုိျပီး ဟုိလူညႊန္ျပတဲ့အခန္းထဲကုိ၀င္ျပီး ဘာညာကြိဂြ ဒီလိုဒီလိုပဲ ဟိုက င့ါကို ဒီအခန္းလႊတ္လုိက္တာ ဆိုျပီးေျပာလိုက္ေတာ့ လူမည္းမမက ပတ္စပို႔စာအုပ္နဲ႔ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ကိုင္ျပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ခဲ့ပါဆိုျပီး ေစာနားက Immigration ဆီကိုေခၚသြားတယ္ ဟိုလူၾကီးေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လူမည္းမမက လူမည္းကိုကိုကို ဘာေတြေျပာမွန္းမသိဘူး ခနေနေတာ့ လူမည္းမမက ခနေစာင့္တဲ့။ yes madam ဆိုျပီး လူအုပ္ရွည္ၾကီးေနာက္မွာ သြားရပ္ေစာင့္ေနတာ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ စိတ္ကလည္း ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ေနျပီ ။ သိပ္မၾကာဘူး ပိတ္စပို႔စ္စာအုပ္ေထာင္ျပီး ကိုယ့္နာမည္ကိုေခၚေနတာ မၾကားမိဘူး။ သူတို႔ ေခၚတဲ့အသံနဲ႔ နာမည္နဲ႔က ကိုက္မွမကိုက္ပဲကို။ ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္က ဟုိမွာေခၚေနတယ္ဆိုျပီး ေျပာေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုေခၚေနမွန္းသိတာ။ ေနာက္ဆံုးမွာေနေပမယ့္ ကိုယ့္နာမည္ကိုအရင္ေခၚေတာ့ လူအုပ္ၾကီးကိုျဖတ္ျပီးေရွ.ဆုံးေရာက္သြားတာေပါ့ ဘယ္ရမလဲ ..။ ေရွ.ဆံုးကိုေရာက္ေတာ့ Excuse me လို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ ဟုိလူျဖဴၾကီးက အလိုလုိေနရင္းေနာက္ေရာက္သြားေရာ။ ဟိုလူၾကီးက ဘာမွလည္းမေမးဘူး ဘယ္ႏွစ္လေနမွာလည္းတဲ့ ၁လလို႔ေျဖလိုက္ေတာ့ 25$ ဆုိျပီး ဒုန္းဆိုထုေပးလိုက္ျပီး စာအုုပ္လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အလံုးၾကီးက်ျပီး ၾကိတ္ေပ်ာ္ေနတာ။ တကယ္ကိုေပ်ာ္တာအဟုတ္..... တစ္လမ္းလံုး အဲ့ကိစၥပဲစိုးရိမ္လာရတာ။ အဲ့ကေနျပီး ျပည္တြင္းေလေၾကာင္းနဲ႔ ကြ်န္မအလုပ္ဌာနရွိတဲ့ ဆိုတဲ့ဆိပ္ကမး္ျမဳိ. ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမိဳ.က သိပ္တိုးတက္တဲ့ ျမိဳ.မဟုတ္ဘူး သာမာန္ ျမိဳ.တစ္ျမိဳ.ပါပဲ။ ဆိပ္ကမ္းျမိဳ.ဆိုေတာ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ရွဳခင္းေတြ အရမး္လွတယ္။
ဒီေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ကိုယ့္အတြက္ အသစ္အဆန္းၾကီးေတြပါပဲ။ ေနရာတကာေတြ႔လိုက္တုိင္း လူမည္းေတြပဲ။ လူေကာင္ေတြကလည္း ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္းေတြ သူတို႔ၾကားမွာ ကိုယ္က ပိစိေကြး အဟင့္.။ အစားအေသာက္နဲ႔ လူသံုးကုန္ပစၥည္းကေတာ့ ေစ်းၾကီးသလားမေမးနဲ႔ ၂ဆနဲ႔ ၃ဆၾကားမွာရွိတယ္္။ သူတို႔ႏိုင္ငံထုတ္ကုန္မွမရွိတာ အကုန္လံုးက သြင္းကုန္ေတြပဲ။ ပစၥည္းေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစံုပါတယ္ ေစ်းၾကီးတာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ မသံုးမျဖစ္သံုးရမယ့္ ပစၥည္းဆိုေတာ့လည္း ေစ်းၾကီးလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး ၀ယ္ရတာပါပဲ။ေနရထိုင္ရ စားေရးေသာက္ေရး အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ အဆင္မေျပတာဆုိလို႔ အင္တာနက္တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အင္တာနက္က ၀ါယာလက္ရွိေပမယ့္ ကိုယ့္အခန္းနဲ႔ Wireless Router နဲ႔အလွမ္းေေ၀းေတာ့ အခန္းထဲေရာက္ယံုဆိုရံုေလးပဲရွိေသးတယ္ လိုင္းကျပဳတ္က်သြားျပီ ဘယ္လိုမွဖမ္းလို႔မရေတာ့ဘူး။ အရမး္အရမး္ကံေကာင္းျပီး လိုင္းေကာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ဖမ္းမိတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ရံုးခန္းမွတစ္ပါး တစ္ျခားသြားသံုးစရာေနရာမရွိဘူး။ ကံေကာင္းတဲ့ေန႔ကလည္း တစ္ပတ္မွာမွ ၁ရက္ေလာက္ရွိတယ္။ အင္တာနက္မရတဲ့ ညေတြ ညေတြ ဘာလုပ္လည္းဆိုေတာ့ ေစာေစာအိပ္တာေပါ့ ဘာမွလုပ္မရေတာ့။ ပ်င္းလို႔ေသေတာ့မယ္။ စာနည္းနည္းဖတ္ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ဟိုေတြးဒီေတြး ဟိုလြမး္ဒီလြမ္း ဟိုစဥ္းစားဒီစဥ္းစား ညတိုင္းဒီလိုျဖတ္ရင္း ၁လျပည့္ခဲ့ေပါ့။ ဒီပံုစံနဲ႔ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ ဒီလိုပ်င္းရိရိညေတြ အတြက္ၾကိဳပ်င္းရင္း ခုကတည္းက အိမ္ျပန္မယ့္ေန႔ကို စတြက္ေနျပီ :P
စကားမစပ္..... ( Gossip ) မတိုးတက္ဘူးတာေျပာတာ လွ်ပ္စစ္မီးက ၂၄နာရီ၊ ေရက အခ်ိန္ျပည့္။ SIM Card ဆို ေပါ ေနရာတကာ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမရိကန္သမၼတအိုဘားမားရဲ့ ဇာတိျမိဳ.က ေနအိမ္ကို ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြ အရမ္းသြားတယ္ဆိုပဲ။ ေဟာလီးေဒးက်ရင္အလည္သြားဦးမယ္။
ျမိဳ.ေတာ္ Nairobi ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ Domestic Airline ေျပာင္းဖို႔ရာ Immigration မွာဗီဇာယူဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာပံုစံျဖည့္ျပီး တန္းစီေစာင့္ေနတယ္။ ဗီဇာမရမွာစိုးလို႔ ရင္တစ္ထိတ္ထိတ္နဲ႔ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လာေရာ ဟဲလိုဆိုျပီး ပိတ္စပို႔စာအုပ္လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ လူၾကီးက ဘယ္ႏိုင္ငံကလည္းေမးေတာ့ ျမန္မာလို႔ေျဖလိုက္တယ္။ လူၾကီးက ဘာမွမေျပာပဲ စာအုပ္ကို ဟုိလွန္ၾကည့္ ဒီလွန္ၾကည့္၊ ျပီးေတာ့ သူ႔ Record ထဲကိုလွန္ၾကည့္လိုက္ အေပၚၾကည့္လိုက္ ေအာက္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ အင္းး စိတ္ထဲမွာေတာ့ ထင္လိုက္ျပီ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲလို႔။ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ လူၾကီးက စာအုပ္နဲ႔ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ျပန္ေပးျပီး အခန္းတစ္ခန္းကို ညႊန္ျပလိုက္တယ္ အဲ့ကိုသြားတဲ့။ ဘာလုိ႔လဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ သူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို မသိဘူးတဲ့ အဲ့အခန္းကိုသြားေမးပါတဲ့ ျပီးဒီျပန္လာခဲ့တဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ငိုခ်င္သြားတာပဲ.. တကယ္ေတာ့မငိုပါဘူး စိတ္ကို တင္းျပီး ဒီထိေတာင္ေရာက္လာပီပဲ ဘာျဖစ္လဲကြ ဆုိျပီး ဟုိလူညႊန္ျပတဲ့အခန္းထဲကုိ၀င္ျပီး ဘာညာကြိဂြ ဒီလိုဒီလိုပဲ ဟိုက င့ါကို ဒီအခန္းလႊတ္လုိက္တာ ဆိုျပီးေျပာလိုက္ေတာ့ လူမည္းမမက ပတ္စပို႔စာအုပ္နဲ႔ေလွ်ာက္လႊာေတြကို ကိုင္ျပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ခဲ့ပါဆိုျပီး ေစာနားက Immigration ဆီကိုေခၚသြားတယ္ ဟိုလူၾကီးေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လူမည္းမမက လူမည္းကိုကိုကို ဘာေတြေျပာမွန္းမသိဘူး ခနေနေတာ့ လူမည္းမမက ခနေစာင့္တဲ့။ yes madam ဆိုျပီး လူအုပ္ရွည္ၾကီးေနာက္မွာ သြားရပ္ေစာင့္ေနတာ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔ စိတ္ကလည္း ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ေနျပီ ။ သိပ္မၾကာဘူး ပိတ္စပို႔စ္စာအုပ္ေထာင္ျပီး ကိုယ့္နာမည္ကိုေခၚေနတာ မၾကားမိဘူး။ သူတို႔ ေခၚတဲ့အသံနဲ႔ နာမည္နဲ႔က ကိုက္မွမကိုက္ပဲကို။ ေဘးနားက လူတစ္ေယာက္က ဟုိမွာေခၚေနတယ္ဆိုျပီး ေျပာေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုေခၚေနမွန္းသိတာ။ ေနာက္ဆံုးမွာေနေပမယ့္ ကိုယ့္နာမည္ကိုအရင္ေခၚေတာ့ လူအုပ္ၾကီးကိုျဖတ္ျပီးေရွ.ဆုံးေရာက္သြားတာေပါ့ ဘယ္ရမလဲ ..။ ေရွ.ဆံုးကိုေရာက္ေတာ့ Excuse me လို႔ေျပာလုိက္ေတာ့ ဟုိလူျဖဴၾကီးက အလိုလုိေနရင္းေနာက္ေရာက္သြားေရာ။ ဟိုလူၾကီးက ဘာမွလည္းမေမးဘူး ဘယ္ႏွစ္လေနမွာလည္းတဲ့ ၁လလို႔ေျဖလိုက္ေတာ့ 25$ ဆုိျပီး ဒုန္းဆိုထုေပးလိုက္ျပီး စာအုုပ္လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အလံုးၾကီးက်ျပီး ၾကိတ္ေပ်ာ္ေနတာ။ တကယ္ကိုေပ်ာ္တာအဟုတ္..... တစ္လမ္းလံုး အဲ့ကိစၥပဲစိုးရိမ္လာရတာ။ အဲ့ကေနျပီး ျပည္တြင္းေလေၾကာင္းနဲ႔ ကြ်န္မအလုပ္ဌာနရွိတဲ့ ဆိုတဲ့ဆိပ္ကမး္ျမဳိ. ကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ျမိဳ.က သိပ္တိုးတက္တဲ့ ျမိဳ.မဟုတ္ဘူး သာမာန္ ျမိဳ.တစ္ျမိဳ.ပါပဲ။ ဆိပ္ကမ္းျမိဳ.ဆိုေတာ့ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ရွဳခင္းေတြ အရမး္လွတယ္။
ဒီေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ကိုယ့္အတြက္ အသစ္အဆန္းၾကီးေတြပါပဲ။ ေနရာတကာေတြ႔လိုက္တုိင္း လူမည္းေတြပဲ။ လူေကာင္ေတြကလည္း ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္းေတြ သူတို႔ၾကားမွာ ကိုယ္က ပိစိေကြး အဟင့္.။ အစားအေသာက္နဲ႔ လူသံုးကုန္ပစၥည္းကေတာ့ ေစ်းၾကီးသလားမေမးနဲ႔ ၂ဆနဲ႔ ၃ဆၾကားမွာရွိတယ္္။ သူတို႔ႏိုင္ငံထုတ္ကုန္မွမရွိတာ အကုန္လံုးက သြင္းကုန္ေတြပဲ။ ပစၥည္းေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစံုပါတယ္ ေစ်းၾကီးတာတစ္ခုပဲရွိတယ္။ မသံုးမျဖစ္သံုးရမယ့္ ပစၥည္းဆိုေတာ့လည္း ေစ်းၾကီးလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူး ၀ယ္ရတာပါပဲ။ေနရထိုင္ရ စားေရးေသာက္ေရး အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္။ အဆင္မေျပတာဆုိလို႔ အင္တာနက္တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အင္တာနက္က ၀ါယာလက္ရွိေပမယ့္ ကိုယ့္အခန္းနဲ႔ Wireless Router နဲ႔အလွမ္းေေ၀းေတာ့ အခန္းထဲေရာက္ယံုဆိုရံုေလးပဲရွိေသးတယ္ လိုင္းကျပဳတ္က်သြားျပီ ဘယ္လိုမွဖမ္းလို႔မရေတာ့ဘူး။ အရမး္အရမး္ကံေကာင္းျပီး လိုင္းေကာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ အခန္းထဲမွာ ဖမ္းမိတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ရံုးခန္းမွတစ္ပါး တစ္ျခားသြားသံုးစရာေနရာမရွိဘူး။ ကံေကာင္းတဲ့ေန႔ကလည္း တစ္ပတ္မွာမွ ၁ရက္ေလာက္ရွိတယ္။ အင္တာနက္မရတဲ့ ညေတြ ညေတြ ဘာလုပ္လည္းဆိုေတာ့ ေစာေစာအိပ္တာေပါ့ ဘာမွလုပ္မရေတာ့။ ပ်င္းလို႔ေသေတာ့မယ္။ စာနည္းနည္းဖတ္ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္နဲ႔ ဟိုေတြးဒီေတြး ဟိုလြမး္ဒီလြမ္း ဟိုစဥ္းစားဒီစဥ္းစား ညတိုင္းဒီလိုျဖတ္ရင္း ၁လျပည့္ခဲ့ေပါ့။ ဒီပံုစံနဲ႔ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ ဒီလိုပ်င္းရိရိညေတြ အတြက္ၾကိဳပ်င္းရင္း ခုကတည္းက အိမ္ျပန္မယ့္ေန႔ကို စတြက္ေနျပီ :P
စကားမစပ္..... ( Gossip ) မတိုးတက္ဘူးတာေျပာတာ လွ်ပ္စစ္မီးက ၂၄နာရီ၊ ေရက အခ်ိန္ျပည့္။ SIM Card ဆို ေပါ ေနရာတကာ၀ယ္လို႔ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အေမရိကန္သမၼတအိုဘားမားရဲ့ ဇာတိျမိဳ.က ေနအိမ္ကို ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြ အရမ္းသြားတယ္ဆိုပဲ။ ေဟာလီးေဒးက်ရင္အလည္သြားဦးမယ္။
ၾကားျဖတ္သတင္း
သၾကၤန္အားလပ္ရက္ျပီးလို႔ ရံုးျပန္ဖြင့္ေတာ့ လကုန္ရင္ ကင္ညာကရံုးကုိေျပာင္းရမယ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔ရုတ္တရက္ၾကီးက်လာတယ္။ အခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္မွ မက်န္ေတာ့လို႔ လက္ထဲရွိတဲ့အလုပ္ေတြကို လြဲရတယ္၊ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ရတယ္ စုရတယ္၊ Note Book ကို သြားစစ္ေဆးတယ္၊သြားရမယ့္ ကိစၥေတြလုိက္လုပ္ေနတာနဲ႔ အန္ေကာ၀ပ္ကုိ အလည္သြားတဲ့ခရီးကို ျပီးေအာင္ေရးဖို႔ ဘယ္လိုမွ အခ်ိန္မရလို႔ ဒီမွာပဲရပ္ထားပါဦးမယ္။ ကင္ညာေရာက္ျပီး ေနသားတက်ျဖစ္တဲ့အထိ ပို႔စ္မ်ားကို ဆက္ျပီးတင္ႏိုင္ဦးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘေလာ့ကိုလည္းျပစ္ထားတာၾကာေနျပီ ဖုန္ေတာင္တက္ေနသလားမသိ။ ဟုိေရာက္လုိ႔ အားလံုးေနရာတက်ျဖစ္ရင္ အရင္အတိုင္းျပန္ျပီး လည္ပတ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရဦးမယ္။
သြားဖို႔ရာ အားလံုးကဟုတ္ေနပါျပီ။ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုက ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနတယ္။ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာ ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာယူရမယ့္ ကိစၥျဖစ္တယ္။ မန္ေနဂ်ာက အာမခံထားတယ္ ကင္ညာႏိုင္ငံက ျမန္မာႏိုင္ငံပတ္စပို႔စ္ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့သူကို ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာေပးတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာရတယ္ဆိုတာ အရင္က ထိုင္းႏိုင္ငံကလြဲျပီး ဘယ္ႏိုင္ငံမွမရဘူးဆုိတာသိထားပါတယ္။ အခုေတာ့ရေတာ့ပါဘူး...။ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ထုိင္းျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာကို အခမဲ့ထုတ္ေပးေနတယ္။ ဒီေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္သြားတုန္းကေတာင္ ဗီဇာလုပ္ေပးတဲ့ ေအဂ်င့္ကို ဆားဗစ္ခပဲ ေပးလိုက္ရတယ္။ ကင္ညာက ဆိုက္ေရာက္ျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာေပးတယ္ဆုိေတာ့ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ။ အင္း.......... အဲ့ေလာက္ ဗဟုသုတမၾကြယ္၀တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ မရတဲ့အဆံုး ေလယာဥ္တစ္ပတ္စီးျပီး ျပန္လာရတာေပါ့။ း)
တစ္ဘက္ခါညက်သြားရေတာ့မယ္ အခုထိ အ၀တ္အစားေတြ မျပင္ဆင္ရေသးဘူး။ ဒီညလည္း အလုပ္မ်ားလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္တာေနာက္က်တယ္။ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းစားျပီးေတာ့ ၁၁ နာရီထိုးေနျပီ။ ဒီေန႔မွ မေရးရင္ ေနာက္ရက္ပိုင္းေတြ ဘယ္လိုမွ ေရးလို႔မျဖစ္ေတာ့လို႔ ကမန္းကတန္းေရးျပီးတင္လိုက္ပါတယ္။
အားလံုးပဲ ကင္ညာေရာက္ေတာ့မွ ျပန္ေတြ႔ၾကတာေပါ့။
ႏွင္းပြင့္ျဖဴေလး
Trip to AngkorWet - 1
ႏွစ္ေဟာင္းမွ ႏွစ္သစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသြားျပီးပါျပီ။ ကေမာၻဒီးယားႏွစ္သစ္ကူး ရုံးပိတ္ရက္မွာ အန္ေကာ၀ပ္ကို ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ အလည္သြားခ့ဲပါတယ္။ အစကတစ္ေယာက္တည္းသြားဖို႔ စီစဥ္ထားရာ သြားကာနီးမွ ေကာက္ကာငင္ကာနဲ႔ လိုက္ၾကမယ္ဆိုတာနဲ႔ သံုးေယာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ခရီးသြားအဖြဲ႔နဲ႔ပဲ သြားျဖစ္ပါတယ္။ ၁၃ ရက္ေန႔မနက္ ၅ နာရီခြဲအိမ္ကစထြက္ၾကပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီက အိမ္နဲ႔နီးနီးဆိုေတာ့ ကိုယ့္အထုတ္ကိုဆြဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ၆ နာရီ ၁၀မွာကားစထြက္တယ္ ေန႔လည္ ၁၂ေလာက္ေတာ့ အန္ေကာ၀ပ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတည္ရွိရာ Seim Reapျမိဳ.ကိုေရာက္ပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေန႔လည္စာစားေသာက္ျပီးတဲ့အခါမွာ တည္းခိုရာဟိုတယ္ကိုလိုက္ပို႔ ခနနားျပီးတာနဲ႔ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ၂နာရီခဲြမွာ စတင္ျပီး Cambodia Cultural Village ကိုလိုက္လို႔ေပးပါတယ္။
ပထမေန႔မွာ ေန႔လည္ေစာင္းအခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ရတာမုိ႔လို႔ ကေမာၻဒီးယားရဲ့ရိုးရားယဥ္ေက်းမွဳ.ေက်းရြာတစ္ခုကုိပဲ အလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ Tour အဖြဲ႔နဲ႔သြားတာမို႔လို႔ ဘာ၀င္ေၾကးမွေပးဖို႔မလိုပါဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ရဲ့ ၀င္ေၾကးဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲ ဆုိတာေတာင္ၾကည့္ဖို႔ သတိမရလိုက္မိဘူး။ အဲ့ကိုေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္သာေကတမွာရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသားေက်းရြာကိုေတာင္ လွမ္းျပီးသတိရလိုက္မိေသးတယ္။ သာေကတကတိုင္းရင္းသားေက်းရြာကို တစ္ေခါက္ပဲေရာက္ဘူးတယ္၊ ၾကာလည္းၾကာပီဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မ်က္စိထဲမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္က ေရခဲေတာင္ၾကီးပဲလား ေရးေရးေလးက်န္ေတာ့တယ္။ :P
အထဲကို၀င္၀င္ခ်င္း ေဘးဘယ္ညာမွာရွိတဲ့ ျပတိုက္ထဲကို အရင္၀င္ၾကည့္ရပါတယ္။ ဘာၾကီးရယ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး။ ညာဘက္က အေဆာက္အအံုမွာ အရင္တုန္းက သံုးခဲ့တဲ့ ရိုးရာအမဲလိုက္လက္နက္ ကိရိယာေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ ေရွးအသံုးအဆာင္ပစၥည္းေတြ၊ လက္မွဳ.ပညာေတြ၊ အဲ့သေလာက္ပါပဲ။ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက အေဆာက္အအံုမွာေတာ့ ရုပ္ပံုတူေတြကို အဓိက ရုပ္ထုထားတဲ့ပံုေတြကို အသားေပးထားပါတယ္။ ေရွးေခတ္တုန္းက ရွင္ဘုရွင္နဲ႔ မိဖုရားရုပ္တုပံု၊ ပညာရွိအမွတ္ပံု၊ စစ္သူၾကီးေတြ စစ္ခ်ီတက္တိုက္ခုိက္ေနတဲ့ပံု၊ ေတာေတာင္သဘာ၀ပံု၊ အရင္ေခတ္ကေမာၻဒီးယား လူေနမွဳ. အဆင့္အတန္းနဲ႔ ယေန႔ေခတ္ ကေမာၻဒီးယား လူေနမွဳ.အဆင့္အတန္းကြာဟခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပထားတဲ့ပံုေတြ အဓိကျပသထားပါတယ္။ အဲ့ကေနထြက္တဲ့အခါမွာ ရြာထဲကိုေရာက္ပါတယ္။
ရြာထဲကို ၀င္မယ့္ လမ္း၀မွာပဲ သူတုိ႔ရဲ့ ပိုက္ဆံရွာနည္းတစ္မ်ိဳးကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ရြာထဲကို၀င္ဖို႔ အဲတစ္လမ္းပဲရွိတဲ့အတြက္ ၀င္လာတဲ့လူတိုင္းကို ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ.ၾကေတာ့လည္း ၾကည္ျဖဴေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ.ကမၾကည္ျဖဴပါဘူး။ ေစာနားက ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတဲ့သူကို သူတို႔က ခ်က္ျခင္းပဲ ကြန္ျပဴတာအက္ဒီးဒင္း လုပ္ျပီး စတပ္ကာျဖင့္ပရင့္ထုတ္ကာ အန္ေကာ၀ပ္ေနာက္ခံပါေသာ ဓါတ္ပံုစတန္း၊ ပန္ကန္ျပား ေတြအလည္မွာ ေစာနားက ပရင့္ထုတ္ထားတဲ့ပံုကို ကပ္ျပီး တစ္ခုကို 5US$ to 8US$ ထိေရာင္းပါတယ္။ ၀ယ္တဲ့သူရွိသလို မ၀ယ္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္။ တစ္ခုကို ၅ က်ပ္ေတာင္ေပးရတာဆိုေတာ့ ကြ်န္မကအထင္မတန္ဘူး။ ျပန္အထြက္မွာ ကိုယ့္ပံုမ်ား ပါမလားလို႔ေတာင္ ၀င္ရွာမိေသးတယ္။ အဟတ္
အဲ့ကေနေရွ.ဆက္သြားတဲ့အခါမွာ ဟိုအရင္တုန္းကေနထိုင္ခဲ့ေသာအိမ္ေတြ၊ တဲေတြ၊ ရြာေတြ ဟုိေနရာ ဒီေနရာ တစ္စုတစ္စု ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။ အေဆာက္အအံုတုိင္းမွာ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ျပဇာတ္ေတြရွိတယ္။ သူတို႔အိမ္ပံုစံေတြၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဟိုးအရင္ကတည္းက ေျခသံရွည္အိမ္မ်ားအမ်ားဆံုး ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္တာေတြ႔ရတယ္။ ပထမဆံုးအိမ္မွာ ၾကည့္ရတဲ့ ျပဇာတ္ကေတာ့ လူပ်ိဳသတို႔သားနဲ႔ အပ်ိဳသတို႔သမီးကို လက္ထပ္မဂၤလာလုပ္ေပးတဲ့ ျပဇာတ္ပါ။ လူတိုးမႏိုင္လို႔ ပံု ၁ပံု ၂ပံုရိုက္ျပီး လူအုပ္ထဲကေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေၾကာင့္ ျပဇာတ္ေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီးမၾကည့္ႏိုင္ပါဘူး။ ရွဳ.ခင္းေတြကိုပံုလိုက္ရိုက္ ဘာအထူးအဆန္းမ်ားရွိသလဲလိုက္ၾကည့္၊ ရြာထဲမွာေလွ်ာက္ပတ္ေနလိုက္တယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႔ေတြက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ျပီးေတာ့ သရဲအိမ္လည္းရွိေသးတယ္။ ေၾကာက္တတ္လို႔ မ၀င္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္ဆို က်န္တဲ့၂ေယာက္၀င္လို႔ အတင္းေခၚတာေၾကာင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔၀င္သြားတယ္။ အတုမွန္းသိေပမယ့္ စိတ္ကဘယ္လုိမွကိုမရဘူး။ လိုဏ္ဂူကလည္းေမွာင္မဲေနတာပဲ၊ ျပီးေတာ့အသံေတြကို နံရံအနွံမွာျမဳပ္ထားျပီး အသံေတြက ေနရာအစံုကေနထြက္ေနတာ ၀င္ကတည္းက ထြက္တဲ့အထိစိတ္ကိုမေအးရဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာအေကာင္ၾကီးဘယ္ကထလာမလဲေၾကာက္ေနရတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ သိပ္ေၾကာက္လို႔လား၊ သရဲထက္ဆိုးလို႔လားမသိဘူး ထြက္လာတဲ့အထိတစ္ေကာင္မွ မေျခာက္ဘူး၊ ေနာက္ကအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ တစ္အီးအီး တစ္အားအားနဲ႔ လန္႔ပီးေအာ္တဲ့အသံေတြ ညံေနတာပဲ။ အျပင္ေရာက္ေတာ့မွပဲ ဟူး……. ႏိုင္ေတာ့တယ္။
သရဲအိမ္ကထြက္လာေတာ ႏွူံးေနျပီ ေရွ.ဆက္မသြားႏုိင္ေတာ့ပဲ အနီးဆံုးမွာရွိတဲ့ ျပဇာတ္ကို၀င္ျပီးၾကည့္တယ္။ ေနာက္မွေရာက္သြားေတာ့ ဘာမွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး။ ေဒါင္းစံုတြဲအကကေနတယ္၊ ဘာဇာတ္လမ္းလည္းေတာင္မသလိုက္ေသးဘူး ျပီးသြားျပီတဲ့။ ေရွ.ဆက္သြားစရာလည္းမရွိေတာ့လို႔ လူအုပ္ၾကီးနဲ႔လိုက္ျပီး ျပဇာတ္ေတြလိုက္ၾကည့္တယ္။ ျပဇာတ္က တစ္ေနရာျပီးရင္ ေနာက္တစ္ေနရာကတန္းျပီးစတဲ့အတြက္ ဒီမွာၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္က ေနာက္တစ္ပြဲျပမယ့္ ျပဇာတ္ရွိရာကို လူအုပ္ၾကီးလိုက္ခ်ိီတက္ၾကပါတယ္။ ျပဇာတ္သံုးပြဲကို အစကေနအဆံုးၾကည့္လိုက္ရတယ္။ တစ္ခုက မိန္းကေလးက ဘယ္လိုအိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးတဲ့၊ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရင္က အိမ္ေရွ.မင္းသားေရြးတဲ့ဇာတ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ကေမာၻဒီးယားမွာေနထိုင္တဲ့ လူရိုင္းမ်ိဳးစုတစ္စုက အုပ္ခ်ဳပ္သူဘုရင္ေရြးတဲ့ဇာတ္၊ ထူးျခားခ်က္က သူတို႔ေရြးတဲ့သူေတြက ျပဇာတ္ကိုလာၾကည့္တဲ့ ပြဲၾကည့္ပိရိသတ္ထဲကေနျပီး ေရြးခ်ယ္တာ။
ၾကည့္မိတဲ့ထဲက သေဘာက်မိတဲ့ျပဇာတ္က မိန္းကေလးအိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ ေရြးတဲ့ဇာတ္ပါ။ ေတာ္ေတာ္လည္းရယ္ရတယ္။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကိုေရးဦးမယ္။ ခုေတာ့ စာေတြရွည္ေနမွာဆုိးလုိ႔။
ျပဇာတ္ေတြၾကည့္ပီး မိုးလည္းစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သြားျပီး ျပန္ရေတာ့မယ္။ ၆ နာရီ မိနစ္၄၀မွာ တံခါး၀မွာလူေတြစံုၾကမယ္လို႔ ဂိုက္ၾကီးကမွာထားတဲ့အတြက္ အခ်ိန္မွိီေအာင္ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ၾကတယ္။ ေနာက္ၾကေနပါပီဆို က်န္းမာေရးကိစၥေၾကာင့္ WC မွာတန္းစီလိုက္ရေသးတယ္။ ကားဆီကိုေရာက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ကြ်န္မတို႔ ၃ ေယာက္ကိုပဲေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကေမာၻဒီးယားယဥ္ေက်းမွဳ.ေက်းရြာကထြက္လာျပီး ညစာသြားစားၾကပါတယ္။ ညစာစားျပီးေတာ့ မနက္ျဖန္အတြက္အစီအစဥ္ကို ဂိုက္ၾကီးကဘယ္သြားမယ္ ဘယ္အခ်ိန္ထမယ္ လုိအပ္တာေတြမွာျပီး ၇နာရီခြဲေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္(14April)မနက္ ၇နာရီခြဲမွာကားစထြက္မွာမုိ႔ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္ယာေစာေစာ၀င္ၾကပါတယ္။
ပံုက နည္းနည္းမ်ားတဲ့အတြက္ တစ္ပံုျခင္းမတင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ slideshow လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ပံုေရြးတာေလာသြားလို႔ လွတဲ့ပံုေတြေမ့က်န္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရေတာ့တာမို႔ ထပ္မထည့္ေတာ့ပါဘူး။
လူသားအားလံုး ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။
ပထမေန႔မွာ ေန႔လည္ေစာင္းအခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ရတာမုိ႔လို႔ ကေမာၻဒီးယားရဲ့ရိုးရားယဥ္ေက်းမွဳ.ေက်းရြာတစ္ခုကုိပဲ အလည္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ Tour အဖြဲ႔နဲ႔သြားတာမို႔လို႔ ဘာ၀င္ေၾကးမွေပးဖို႔မလိုပါဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ရဲ့ ၀င္ေၾကးဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲ ဆုိတာေတာင္ၾကည့္ဖို႔ သတိမရလိုက္မိဘူး။ အဲ့ကိုေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္သာေကတမွာရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသားေက်းရြာကိုေတာင္ လွမ္းျပီးသတိရလိုက္မိေသးတယ္။ သာေကတကတိုင္းရင္းသားေက်းရြာကို တစ္ေခါက္ပဲေရာက္ဘူးတယ္၊ ၾကာလည္းၾကာပီဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မ်က္စိထဲမွာ ကခ်င္ျပည္နယ္က ေရခဲေတာင္ၾကီးပဲလား ေရးေရးေလးက်န္ေတာ့တယ္။ :P
အထဲကို၀င္၀င္ခ်င္း ေဘးဘယ္ညာမွာရွိတဲ့ ျပတိုက္ထဲကို အရင္၀င္ၾကည့္ရပါတယ္။ ဘာၾကီးရယ္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး။ ညာဘက္က အေဆာက္အအံုမွာ အရင္တုန္းက သံုးခဲ့တဲ့ ရိုးရာအမဲလိုက္လက္နက္ ကိရိယာေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ၊ ေရွးအသံုးအဆာင္ပစၥည္းေတြ၊ လက္မွဳ.ပညာေတြ၊ အဲ့သေလာက္ပါပဲ။ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက အေဆာက္အအံုမွာေတာ့ ရုပ္ပံုတူေတြကို အဓိက ရုပ္ထုထားတဲ့ပံုေတြကို အသားေပးထားပါတယ္။ ေရွးေခတ္တုန္းက ရွင္ဘုရွင္နဲ႔ မိဖုရားရုပ္တုပံု၊ ပညာရွိအမွတ္ပံု၊ စစ္သူၾကီးေတြ စစ္ခ်ီတက္တိုက္ခုိက္ေနတဲ့ပံု၊ ေတာေတာင္သဘာ၀ပံု၊ အရင္ေခတ္ကေမာၻဒီးယား လူေနမွဳ. အဆင့္အတန္းနဲ႔ ယေန႔ေခတ္ ကေမာၻဒီးယား လူေနမွဳ.အဆင့္အတန္းကြာဟခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ျပထားတဲ့ပံုေတြ အဓိကျပသထားပါတယ္။ အဲ့ကေနထြက္တဲ့အခါမွာ ရြာထဲကိုေရာက္ပါတယ္။
ရြာထဲကို ၀င္မယ့္ လမ္း၀မွာပဲ သူတုိ႔ရဲ့ ပိုက္ဆံရွာနည္းတစ္မ်ိဳးကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ရြာထဲကို၀င္ဖို႔ အဲတစ္လမ္းပဲရွိတဲ့အတြက္ ၀င္လာတဲ့လူတိုင္းကို ဓါတ္ပံုလိုက္ရိုက္ပါတယ္။ တစ္ခ်ဳိ.ၾကေတာ့လည္း ၾကည္ျဖဴေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ.ကမၾကည္ျဖဴပါဘူး။ ေစာနားက ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတဲ့သူကို သူတို႔က ခ်က္ျခင္းပဲ ကြန္ျပဴတာအက္ဒီးဒင္း လုပ္ျပီး စတပ္ကာျဖင့္ပရင့္ထုတ္ကာ အန္ေကာ၀ပ္ေနာက္ခံပါေသာ ဓါတ္ပံုစတန္း၊ ပန္ကန္ျပား ေတြအလည္မွာ ေစာနားက ပရင့္ထုတ္ထားတဲ့ပံုကို ကပ္ျပီး တစ္ခုကို 5US$ to 8US$ ထိေရာင္းပါတယ္။ ၀ယ္တဲ့သူရွိသလို မ၀ယ္တဲ့သူေတြလည္းရွိပါတယ္။ တစ္ခုကို ၅ က်ပ္ေတာင္ေပးရတာဆိုေတာ့ ကြ်န္မကအထင္မတန္ဘူး။ ျပန္အထြက္မွာ ကိုယ့္ပံုမ်ား ပါမလားလို႔ေတာင္ ၀င္ရွာမိေသးတယ္။ အဟတ္
အဲ့ကေနေရွ.ဆက္သြားတဲ့အခါမွာ ဟိုအရင္တုန္းကေနထိုင္ခဲ့ေသာအိမ္ေတြ၊ တဲေတြ၊ ရြာေတြ ဟုိေနရာ ဒီေနရာ တစ္စုတစ္စု ေဆာက္လုပ္ထားပါတယ္။ အေဆာက္အအံုတုိင္းမွာ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူ ျပဇာတ္ေတြရွိတယ္။ သူတို႔အိမ္ပံုစံေတြၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဟိုးအရင္ကတည္းက ေျခသံရွည္အိမ္မ်ားအမ်ားဆံုး ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္တာေတြ႔ရတယ္။ ပထမဆံုးအိမ္မွာ ၾကည့္ရတဲ့ ျပဇာတ္ကေတာ့ လူပ်ိဳသတို႔သားနဲ႔ အပ်ိဳသတို႔သမီးကို လက္ထပ္မဂၤလာလုပ္ေပးတဲ့ ျပဇာတ္ပါ။ လူတိုးမႏိုင္လို႔ ပံု ၁ပံု ၂ပံုရိုက္ျပီး လူအုပ္ထဲကေရွာင္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေၾကာင့္ ျပဇာတ္ေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီးမၾကည့္ႏိုင္ပါဘူး။ ရွဳ.ခင္းေတြကိုပံုလိုက္ရိုက္ ဘာအထူးအဆန္းမ်ားရွိသလဲလိုက္ၾကည့္၊ ရြာထဲမွာေလွ်ာက္ပတ္ေနလိုက္တယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႔ေတြက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ျပီးေတာ့ သရဲအိမ္လည္းရွိေသးတယ္။ ေၾကာက္တတ္လို႔ မ၀င္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္ဆို က်န္တဲ့၂ေယာက္၀င္လို႔ အတင္းေခၚတာေၾကာင့္ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔၀င္သြားတယ္။ အတုမွန္းသိေပမယ့္ စိတ္ကဘယ္လုိမွကိုမရဘူး။ လိုဏ္ဂူကလည္းေမွာင္မဲေနတာပဲ၊ ျပီးေတာ့အသံေတြကို နံရံအနွံမွာျမဳပ္ထားျပီး အသံေတြက ေနရာအစံုကေနထြက္ေနတာ ၀င္ကတည္းက ထြက္တဲ့အထိစိတ္ကိုမေအးရဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာအေကာင္ၾကီးဘယ္ကထလာမလဲေၾကာက္ေနရတာ။ ေတာ္ေသးတယ္ သိပ္ေၾကာက္လို႔လား၊ သရဲထက္ဆိုးလို႔လားမသိဘူး ထြက္လာတဲ့အထိတစ္ေကာင္မွ မေျခာက္ဘူး၊ ေနာက္ကအဖြဲ႔ေတြကေတာ့ တစ္အီးအီး တစ္အားအားနဲ႔ လန္႔ပီးေအာ္တဲ့အသံေတြ ညံေနတာပဲ။ အျပင္ေရာက္ေတာ့မွပဲ ဟူး……. ႏိုင္ေတာ့တယ္။
သရဲအိမ္ကထြက္လာေတာ ႏွူံးေနျပီ ေရွ.ဆက္မသြားႏုိင္ေတာ့ပဲ အနီးဆံုးမွာရွိတဲ့ ျပဇာတ္ကို၀င္ျပီးၾကည့္တယ္။ ေနာက္မွေရာက္သြားေတာ့ ဘာမွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး။ ေဒါင္းစံုတြဲအကကေနတယ္၊ ဘာဇာတ္လမ္းလည္းေတာင္မသလိုက္ေသးဘူး ျပီးသြားျပီတဲ့။ ေရွ.ဆက္သြားစရာလည္းမရွိေတာ့လို႔ လူအုပ္ၾကီးနဲ႔လိုက္ျပီး ျပဇာတ္ေတြလိုက္ၾကည့္တယ္။ ျပဇာတ္က တစ္ေနရာျပီးရင္ ေနာက္တစ္ေနရာကတန္းျပီးစတဲ့အတြက္ ဒီမွာၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္က ေနာက္တစ္ပြဲျပမယ့္ ျပဇာတ္ရွိရာကို လူအုပ္ၾကီးလိုက္ခ်ိီတက္ၾကပါတယ္။ ျပဇာတ္သံုးပြဲကို အစကေနအဆံုးၾကည့္လိုက္ရတယ္။ တစ္ခုက မိန္းကေလးက ဘယ္လိုအိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးတဲ့၊ ေနာက္တစ္ခုက ဘုရင္က အိမ္ေရွ.မင္းသားေရြးတဲ့ဇာတ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ကေမာၻဒီးယားမွာေနထိုင္တဲ့ လူရိုင္းမ်ိဳးစုတစ္စုက အုပ္ခ်ဳပ္သူဘုရင္ေရြးတဲ့ဇာတ္၊ ထူးျခားခ်က္က သူတို႔ေရြးတဲ့သူေတြက ျပဇာတ္ကိုလာၾကည့္တဲ့ ပြဲၾကည့္ပိရိသတ္ထဲကေနျပီး ေရြးခ်ယ္တာ။
ၾကည့္မိတဲ့ထဲက သေဘာက်မိတဲ့ျပဇာတ္က မိန္းကေလးအိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ ေရြးတဲ့ဇာတ္ပါ။ ေတာ္ေတာ္လည္းရယ္ရတယ္။ ေနာက္ၾကံဳရင္ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္ကိုေရးဦးမယ္။ ခုေတာ့ စာေတြရွည္ေနမွာဆုိးလုိ႔။
ျပဇာတ္ေတြၾကည့္ပီး မိုးလည္းစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သြားျပီး ျပန္ရေတာ့မယ္။ ၆ နာရီ မိနစ္၄၀မွာ တံခါး၀မွာလူေတြစံုၾကမယ္လို႔ ဂိုက္ၾကီးကမွာထားတဲ့အတြက္ အခ်ိန္မွိီေအာင္ ခပ္သုတ္သုတ္ျပန္ၾကတယ္။ ေနာက္ၾကေနပါပီဆို က်န္းမာေရးကိစၥေၾကာင့္ WC မွာတန္းစီလိုက္ရေသးတယ္။ ကားဆီကိုေရာက္ေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ကြ်န္မတို႔ ၃ ေယာက္ကိုပဲေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကေမာၻဒီးယားယဥ္ေက်းမွဳ.ေက်းရြာကထြက္လာျပီး ညစာသြားစားၾကပါတယ္။ ညစာစားျပီးေတာ့ မနက္ျဖန္အတြက္အစီအစဥ္ကို ဂိုက္ၾကီးကဘယ္သြားမယ္ ဘယ္အခ်ိန္ထမယ္ လုိအပ္တာေတြမွာျပီး ၇နာရီခြဲေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကိုျပန္ေရာက္ပါတယ္။ မနက္ျဖန္(14April)မနက္ ၇နာရီခြဲမွာကားစထြက္မွာမုိ႔ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္ယာေစာေစာ၀င္ၾကပါတယ္။
ပံုက နည္းနည္းမ်ားတဲ့အတြက္ တစ္ပံုျခင္းမတင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ slideshow လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ပံုေရြးတာေလာသြားလို႔ လွတဲ့ပံုေတြေမ့က်န္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရေတာ့တာမို႔ ထပ္မထည့္ေတာ့ပါဘူး။
လူသားအားလံုး ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။
